Blogi pokutne Anny Grzegorczyk (VI)

 Pokutna Edyta Stein (cz. II)

E. Stein  rozpoznaje  „kondycję”  grzechu nie tylko z perspektywy  filozoficznej i  duchowej.

Widoczna bowiem  z niej skrucha – uznanie własnej grzeszności   ma również  wymiar psychiczny. Ujawnia się on, gdy w grę wchodzi  kwestia  przebaczenia grzechów. Wówczas, jak twierdzi,  zaczynają rodzić się rozmaite emocje i wyrzuty sumienia, a w psychice  narasta sprzeciw wobec grzesznej natury  i próba wyjścia z tego stanu.  Dosięgają nas konsekwencje grzechu.  Próbujemy przewrotnie, aby je zagłuszyć ,  przywyknąć do zła. Wytwarza się wręcz w nas  pewna  dyspozycyjność, ukierunkowanie  na grzech; uzależnienie się od niego; wyrobienie w sobie nawyku, przyzwyczajenia w określonej  złej skłonności.  W stanie tym do głosu może jednak dojść wolność osoby – przeciwstawienie się nawykowi; sprzeciwienie się złej determinacji.  Pojawia się też wtedy  próba wyrwania  zła z  siebie, z własnego przywyknięcia psychicznego do zła, czyli próba pokuty.  Jej funkcją jest  „odwrót od zła i zwrot ku dobremu, tak, aby wszedł on do krwiobiegu człowieka”. Na każdą grzeszną skłonność pojawia się  przeciwstawna  jej  dyspozycja. Wspomaga ją asceza, która przerywa strukturę psychiczną powodującą  nawykową, złą skłonność, aby pomóc ją opanować.  W ten sposób wolność człowieka zakotwicza duszę  „w górze”, a sakrament pokuty  ofiarowuje wyjście naprzeciw łasce.  Słowa Pana, uwalniające od grzechu przeciwdziałają  mocom  psychicznym  pogrążającym nas w emocjonalnej matni.  Bo człowiek, jak twierdzi Edyta Stein,  oprócz łaski sam musi się mocować z grzechem. Pomaga mu właśnie w tym  pokuta i wewnętrzna gotowość pokutna. Nikt sam  z siebie nie potrafi wybawić się z grzechu przez wybrany przez siebie  rodzaj pokuty. Na pokucie  musi odbić się  stempel woli Bożej i posłuszeństwo: współdziałanie woli i łaski. 

Droga pokutna wiedzie i  przez  wewnętrzne  oświecenie  - przez  własne mocowanie się z grzechem przynoszące oświecenie  -  i przez sakramenty. Jej wybór w ostateczności należy do Boga, bo:

„człowiek może być wyniesiony ponad swą naturę, lecz nie jedynie o swej własnej mocy” (Twierdza duchowa).  Nie ma samozbawienia.


Homilie Wielkopostne o. Wojciecha Ciaka OCD (IV)

 Woda płynąca ze świątyni


Wprowadzenie

Stajemy dziś dzięki I czytaniu wobec niezwykłego obrazu podanego nam przez proroka Ezechiela – wody, która wypływa ze Świątyni. Jak ten obraz można odczytać?

Oto kilka wskazań.

Najpierw obraz ten  ukazuje nam, że woda ma swoje źródło w świątyni, ma je w sobie. Następnie ta wypływająca woda staje coraz większym strumieniem i  tężeje sama w sobie. Nie ma żadnego innego dopływu, a jednak jej strumień jest coraz głębszy i pewnie coraz szerszy. Zarazem ta woda niesie w sobie błogosławieństwo, czyli niesie w sobie życie. Ale co więcej, ta woda docierając do ziemi jałowej i do wód rzeki słonej – uzdrawia je i stają się urodzajne ziemie, a wody słone zaczynają zwierać w sobie życie. Wiemy dobrze, że ten obraz znajduje swoje uobecnienie w tym, co stało się w momencie, kiedy z Serca Jezusa po przebiciu włócznią żołnierza wypłynęła krew i woda. Poszerzenie tego obrazu widzimy w łasce Bożej, która płynie w Kościele przez różnoraką posługę sakramentalną. W naszym życiu natomiast, ta woda łaski bożej dociera   w sposób szczególny  - przez modlitwę. A więc im bardziej będziemy wierni modlitwie, tym bardziej  przez nas ta życiodajna woda będzie docierała do innych ludzi.

Przywołajmy jeszcze raz ten  „pochód” wydobytych obrazów: źródło w świątyni, jego przemiana w coraz większy strumień, niosąca w sobie błogosławieństwo, jej „spotykanie się”  z pustynią i ze słonymi wodami, które uzdrawia, uobecnienie się tego obrazu w obrazie wody i krewi płynącej z Serca Jezusa oraz wody łaski Bożej płynącej z Kościoła. Zauważmy, że „pochód” ten dociera do finalnego przedstawienia wody jako modlitwy       

Na czym polega skuteczność modlitwy?

Ta woda płynąca z przebitego Serca Jezusa niesie w sobie życie. Jeśli  więc dana osoba w prawdzie  otworzy się na tę wodę, to  „wyrosną”  w niej cnoty miłości bliźniego, nie skupiania się na sobie i szukanie woli Bożej. Uzyska dzięki niej  świadomość, że na swoje życie trzeba patrzeć jak na powołanie, którego początków trzeba szukać w Trójcy Świętej. A co więcej, tylko dzięki tej wodzie ziemie bezpłodne mogą stać się urodzajne i dzięki niej można bronić się przed wodami tego świata; wodami, które jako wody Morza Martwego są symbolem braku życia duchowego, choć niosą w sobie minerały mające zbawienne działanie na choroby skóry i przeciwdziałanie jej starzeniu, na choroby układu oddechowego, układu krążenia, na reumatyzm, artretyzm, czyli dają życie ciału.

Dlatego człowiek modlitwy jest znakiem życia i źródłem wód łaski Bożej, wobec pustyni ludzkich serce i wód Morza Martwego, które niosą w sobie troskę o zachowanie ciała, ale niosą w sobie śmierć dla duszy.

Przykład papieża  Benedykta XVI

Benedykt XVI i jego obecność na Watykanie ukazuje dobrze, co znaczy być człowiekiem modlitwy. Przeto odwołam się do jednego z nim wywiadów:

Pytanie dziennikarza: Po rezygnacji wielu wyobrażało sobie średniowieczne scenariusze, trzaskanie drzwiami i sensacyjne oświadczenia. Tak że nawet komentatorzy byli zaskoczeni, niemal rozczarowani decyzją Waszej Świątobliwości o pozostaniu w murach św. Piotra, o zamieszkaniu w klasztorze Mater Ecclesiae. Jak Wasza Świątobliwość dojrzał do tej decyzji?

Odpowiedź Benedykta XVI: „Wiele razy odwiedzałem klasztor Mater Ecclesiae, od jego początków. Często udawałem się tam, aby uczestniczyć w Nieszporach, aby odprawić Mszę św. dla wszystkich zakonnic, które tam kolejno mieszkały. Wreszcie byłem tam na obchodach rocznicy założenia Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. W swoim czasie Jan Paweł II postanowił, że dom, który wcześniej służył jako mieszkanie dyrektora Radia Watykańskiego, stanie się miejscem modlitwy kontemplacyjnej, niejako źródłem żywej wody w Watykanie. Gdy się dowiedziałem, że kończy się trzyletni pobyt wizytek, w naturalny niemal sposób doszło do mojej świadomości, że jest to miejsce, gdzie będę mógł zamieszkać, aby kontynuować na swój sposób posługę modlitwy, do której Jan Paweł II przeznaczył ten dom”.

Zakończenie

Zdajemy sobie sprawę, co by było, gdyby nie posługa Benedykta XVI – pustynia i wody płynące z Morza Martwego opanowałyby wiele ludzkich serc. Dzięki zaś Benedyktowi XVI i jego modlitwie strumienie wody żywej wciąż płyną.

Podobną  więc posługę może pełnić każdy z nas, jeśli otworzy się przez modlitwę na wodę życia płynącą od Jezusa. I ten wspaniały obraz nakreślony w I czytaniu przez Ezechiela może się w naszym życiu wypełniać.

 

Blogi pokutne Anny Grzegorczyk (V)

 Pokutna Edyta Stein (cz. I)

W okresie Wielkiego postu warto zajrzeć do niektórych pism Edyty Stein, aby uporządkować swoją wiedzę na temat grzechu i pokuty. Jej refleksja jest wnikliwa  i  głęboko osadzona we wcześniejszych filozoficznych przemyśleniach. To, co w niej uderza, to  wyraźne j oddzielenie psychicznej i duchowej perspektywy w ujęciu konsekwencji wynikających   ze stanu naszej grzeszności.   Jak na E. Stein przystało wykład na ten temat jest systematyczny, ale dla  nas ważne  jest podążanie za jej myślą drążącą  sam fenomen grzechu. „Istota grzechu  - jak powie  w Twierdzy duchowej - to splamienie duszy człowieka winą przeciw Bogu; przeciw jego przykazaniom i zamknięciem się na łaskę”. Jeśli tak, to grzech  - według niej -  jest intencjonalny, świadomy. Bez tych warunków jest złem moralnym i  podlega  osądowi etycznemu i prawnemu, a nie duchowemu i  teologicznemu.  Jego konsekwencje dla nas samych  mogą być  natury egzystencjalnej i  psychicznej, nie wewnętrznej, duchowej. Powie zdecydowanie i mocno: Grzech to sprzeciw wobec Boga; bunt duszy przeciw Bogu; oddalenie się od Boga. Jeśli tak, to można go usunąć jedynie przez pojednanie  się z Bogiem i złączeniem się z Nim .Uwolnić się od grzechu można jedynie przez pojednanie się z Bogiem i przebaczenie. Ale zaraz dodaje: przebaczenie  to uznanie przed Bogiem swego sprzeciwu wobec niego, a nie jedynie zadośćuczynienie i odbycie kary za grzech. To  konieczność powierzenia się Bogu;. Bo przebaczenie leży w gestii Boga a nie człowieka. 

Warto więc w tym momencie zmierzyć się  ze  swoim pojmowaniem grzechu, ale jeszcze skonfrontować to pojmowanie  z relacjami, w jakie wikłamy się na co dzień z  innymi ludźmi, często bliskimi, a nawet z bardzo bliskimi –na przykład z przyjaciółmi. E. Stein służy nam pomocą w tej konfrontacji.  Do  swego przyjaciela – Romana Ingardena – pisze na tę okoliczność:

„muszę być z Panem do końca szczera, aby cały ten nasz stosunek umieścić znowu na zdrowej podstawie. I jeśli Pana dobrze rozumiem, całkowicie przyznaje mi Pan w tym słuszność. Sądzę, że i pisanie sprawia mi teraz mniej kłopotu. Tym zresztą, co mi tak bardzo przeszkadzało, nie była różnica “poglądów”, lecz raczej pewna niechęć, która zdawała mi się w tamtych listach pobrzmiewać. I choć katolicyzm trudno określić jako “religię uczuć” – tak istotne tutaj właśnie jest zagadnienie prawdy – to jest on przecież również sprawą życia i tego, co kryje się w sercu człowieka. Jeśli Chrystus stanowi punkt odniesienia mojego życia, a Kościół Chrystusowy moją Ojczyznę, to jak nie ma być mi ciężko pisać listy, w których muszę starannie uważać na to, by nie przedostało się do nich nic z tego, czym wypełnione jest moje serce, bo mogłoby to wywołać zgorszenie i budzić nieprzyjazne uczucia względem tego, co jest mi drogie i święte? Właśnie takie listy muszę stale pisać do domu i tak też przychodzi mi żyć, gdy się tam zjawiam; jest to najcięższe brzemię, jakie kiedykolwiek dźwigałam. W kontakcie, w którym mogę się czuć swobodnie, nawet odmienność zapatrywań nie jest żadną przeszkodą, choć oczywiście najlepiej czujemy się z tymi, którzy stoją na tym samym gruncie co my” 

 (List E. Stein do Romana Ingardena, 13. 12.1925).

Zapamiętajmy, co stanowi dla Edyty Stein busolę w  rozpoznaniu grzechu: 

„Chrystus stanowi punkt odniesienia mojego życia, a Kościół Chrystusa jest moją Ojczyzną” .


Homilie Wielkopostne o. Wojciecha Ciaka OCD (III)

Jak stanąć wobec Boga w sytuacji trudnej?


Wprowadzenie

Oto wysłuchaliśmy w I czytaniu modlitwy Azariasza.

Azariasz, wraz z dwoma wiernymi żydowskimi, znajduje się „w środku ognia” (por. Dn 3, 25), jako męczennik gotowy ponieść śmierć, byleby tylko nie zdradzić swego sumienia i swojej wiary. Skazany został na śmierć za to, że odmówił oddania czci posągowi cesarza.

Ale w tej modlitwie Azariasza jest również głos Izraela, który doświadcza twardego losu wygnania i rozproszenia wśród narodów. Nie ma króla, Jerozolima zburzona wraz ze Świątynią. Czyli to, co sam Azariasz przeżywa w chwili wznoszenia modlitwy do Boga, pokrywa się z tym, co przeżywają Żydzi. Jakie wskazania płyną z tej modlitwy?

Wskazania z modlitwy Azariasza

Skrucha: to nie tylko użalanie się nad sobą

W tej modlitwie Azariasz nie użala się nad sobą i nie odcina się od swojego narodu. Widzi natomiast swoją obecną sytuację w powiązaniu z narodem i stara się w tym powiązaniu stanąć w prawdzie o sobie i w prawdzie o swoim narodzie. A jest to gorzka prawda – to co dzieje się z nim i z jego narodem. I jest to owocem grzechów, owocem niewierności.

Miłosierdzie: ta prawda może do mnie dotrzeć

Jednocześnie to stanięcie w prawdzie o sobie, nie przeszkadza, aby stanąć również w prawdzie o Bogu. Bowiem  w tej właśnie sytuacji Bóg w swoim miłosierdziu nie jest zamknięty na Żydów. Pozostaje Bogiem wiernym swoim obietnicom, jakie złożył Abrahamowi, Izaakowi i Izraelowi. I to Jego Miłosierdzie może dotrzeć  do nas. I dotarło, w okresie najgłębszego zagubienia Polski i zarazem poniżenia, przez posługę św. Faustyny czy też Kundusi z Siwcówki, tercjarki karmelitańskiej

Prawdziwa ofiara serca - z głębi nas

W tej sytuacji nie chodzi jednak tylko o stanięcie w prawdzie, ale chodzi jeszcze o coś więcej. Chodzi o to, aby prawdę o sobie i Bogu dopełnić dalszym krokiem bardzo ważnym: dokonaniem ofiary z tego, co dana osoba posiada i czego nikt nie jest w stanie jej zabrać – jest to oddanie własnego serca i to swojego serca skruszonego, serca otwartego na prawdę – otwartego na przyjęcie Woli Bożej. Takiego oddania i ofiarowania do końca pragnie Azariasz w tym trudnym dla siebie momencie.

A co z nami?

Wobec tego, co dzieje się na Ukrainie można zadać pytanie – a gdzie jest Bóg, który do tego dopuszcza? Wiemy, że to pytanie było zadawane w kontekście  Auschwitz, Kołymy, Rwandy, Srebrenicy… i tylu innych sytuacji.

Wiem, że w takich sytuacjach można się użalać nad nieszczęściami innych, co dziś nabiera też szczególnego znaczenia, można też zaczynać się użalać nad sobą z obawą o to, co nas czeka.

Zakończenie

A może jest to czas na skruchę i modlitwa Azariasza podaje nam pewne kryteria prawdziwej skruchy.


Homilie Wielkopostne o. Wojciecha Ciaka OCD (II)

 

Słuchajcie słowa Pańskiego, wodzowie sodomscy,
daj posłuch prawu naszego Boga, ludu Gomory! (...)
„Obmyjcie się, czyści bądźcie!
Usuńcie zło uczynków waszych
sprzed moich oczu!
Przestańcie czynić zło!
Zaprawiajcie się w dobrem!
Troszczcie się o sprawiedliwość7,
wspomagajcie uciśnionego,
oddajcie słuszność sierocie,
w obronie wdowy stawajcie!
Chodźcie i spór ze Mną wiedźcie! -
mówi Pan.
Choćby wasze grzechy były jak szkarłat,
jak śnieg wybieleją;
choćby czerwone jak purpura,
staną się jak wełna.
Jeżeli będziecie ulegli i posłuszni,
dóbr ziemskich będziecie zażywać.
Ale jeśli się zatniecie w oporze,
miecz was wytępi”.
Albowiem usta Pańskie [to] wyrzekły.

(Iz  1,10.1620)


Kilka słów o nawróceniu


Wprowadzenie
Skupiamy się na pierwszym czytaniu z dzisiejszej liturgii Mszy św., czyli z Iz 1,10.16–20. Jest w nim przynaglenie do nawrócenia. Jest to tekst tchnący nadzieją, że dana osoba może się w każdej sytuacji nawrócić.

Sytuacja bardzo trudna
Izajasz zwraca się do swoich współczesnych w słowach bardzo ostrych, ale ukazuje przez to powagę sytuacji.
Mówi bowiem: „Słuchajcie słowa Pańskiego, wodzowie sodomscy”, czyli chce powiedzieć, że prawo rządzących stanęło po stronie grzechu. Następnie zwraca się do społeczności jemu współczesnej jako ludu Gomory, czyli że codzienna praktyka życiowa, zwyczaje – są oparte na grzechu.
Można to odnieść do tych kręgów państw zachodnich, ale nawet i kościelnych w Niemczech, gdzie wodzowie sodomscy w imię tzw. praw człowieka chcą usankcjonować grzech. Dzisiejsze zaś społeczności zachodnie, ale  takie poczynają być i w Polsce – są ludem Gomory, który grzech wpisuje w normalność myślenia i codziennej praktyki.
Nadzieja nawrócenia
Jednak Izajasz tak ostro określając swoich współczesnych zwraca się do nich ze słowem Pańskim i kreśli przed nimi szansę nawrócenie.
„Choćby wasze grzechy były… czerwone jak purpura, staną się jak wełna”. A trzeba dodać, że purpura oznacza: szatę koloru purpurowego, która była płaszczem cesarza noszonym publicznie w Rzymie. Można jeszcze dodać, że senatorowie nosili szeroką purpurową taśmę u dołu swego stroju, patrycjusze rzymscy natomiast mieli prawo jedynie do wąskiego paska purpury. Ale, co istotne, purpura była także symbolem pychy władzy (Nierządnica, Babilon, siedzi na szkarłatnej Bestii, przyobleczonej w purpurę i szkarłat, Ap 17,3-4) i pychy bogactwa (wielka stolica, przyobleczona w purpurę, połyskująca złotem, drogimi kamieniami i perłami – Ap 18,16).
Czyli ogólnie jest to obraz osoby posiadającej władzę i sprawowanej z pychą i cynizmem. I kimś takim niewątpliwie jest obecny władca Kremla.
Ale szata władcy odzianego w purpurę może stać się jak wełna biała, czyli władca może się nawrócić.
I kolejna nadzieja odnosi się do nawrócenie społeczności: „Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją”. Trzeba zaznaczyć, że kolor szkarłatny (jak ścienne obicia, jak twarze rozgrzane winem) symbolicznie nawiązuje do życia w rozpuście, do rozwiązłości łączącej się z bogactwem, do rozwiązłej rozpusty, ale także do bałwochwalstwa (Nierządnica siedząca na szkarłatnej Bestii, sama też odziana w szkarłat; Ap 17,3–4.)
Nie trzeba wiele wyobraźni, aby zachodnie społeczności widzieć jako odziane w szaty szkarłatne, które są wyrazem bogactwa, bałwochwalstwa i rozpusty.
Ale według Proroka taka szansa nawrócenia była dla jego współczesnych i tak samo jest dla naszej współczesnej społeczności.

Warunki nawrócenia
Te warunki są proste: „Przestańcie czynić zło! Zaprawiajcie się w dobrym”.
Jednak nie jest tak prosto wprowadzić je w życie. A to z kilku powodów.
Zło, grzech na pierwszy rzut oka daje korzyści, daje poczucie władzy, ułatwia karierę, daje dostęp do środków konsumpcji, do wielorakich przyjemności.
A samo podjęcie dobra napotyka też na wiele przeszkód.
Podjęcie dobra, jako życie zgodnie z Wolą Bożą, oznacza najpierw lęk, że władza tzw. poprawności i opinii obrazi się, odrzuci, ukaże…
Następnie podjęcie woli Bożej oznacza podjęcie krzyża codziennej wierności, która oznacza trud, wytrwałość, pracę czasami mało efektowną, wierność własnemu Westerplatte.
Poza tym nie powinno się też oczekiwać jakiś gratyfikacji od Boga, czy bycia tzw. człowiekiem sukcesu…

Czy jest inny wybór?
Jak wiemy, do ostatniej sekundy życia możliwość wyboru jest. Ale warto zwrócić uwagę na konsekwencje takiego czy innego wyboru według Proroka. „Jeżeli będziecie ulegli i posłuszni, dóbr ziemskich będziecie zażywać. Ale jeśli się zatniecie w oporze, miecz was wytępi”.
Jeśli się nawrócisz i będziesz posłuszny Bogu, będziesz miał pokarm duchowy i ten materialny, a jeśli się nie nawrócisz i nie będziesz posłuszny Bogu, będziesz zjedzony. Czy chcesz otrzymywać pokarm od Pana, czy chcesz karmić sobą odmęty śmierci?

Zakończenie
Można zakończyć: „Albowiem usta Pańskie [to] wyrzekły”.

Droga Krzyżowa Misjonarzy Afryki

Wielki Post 2022

Droga Krzyżowa 

Naprzeciw cierpieniom świata

 Ta Droga Krzyżowa zaprasza nas do kroczenia z Jezusem: prorokiem, który urodził się w Betlejem, dorastał w Nazarecie; pielgrzymem i głosicielem Dobrej Nowiny o Królestwie Bożym w Galilei, Judei i sąsiednich regionach, który został aresztowany i skazany na śmierć w Jerozolimie.

Chcemy towarzyszyć Jezusowi w ostatnich chwilach Jego życia, w drodze na Golgotę.

W czasie tej podróży Jezus spotyka wielu ludzi. Każde spotkanie ma dla nas ważne przesłanie na dziś. Tak wielu naszych rówieśników boryka się z trudnościami życia codziennego. W naszej modlitwie nieśmy tych cierpiących ludzi razem z Jezusem, skazanym i ukrzyżowanym.

Blogi pokutne Anny Grzegorczyk (IV)

Pokutne Lourdes

Modlitwa i pokuta – to istota przesłania z Lourdes. Widać w nim wyraźnie, jak wyrasta z niego  potrójne wołanie fatimskie: „Pokuta, pokuta, pokuta”.  Zaakcentowanie wagi modlitwy w  Objawieniu z Groty Massabielskiej odpowiada na ducha czasu XIX-wiecznej ateizującej  się w szybkim tempie  Europy. Jej wiara w wszechpotężny postęp, w zideologizowany  racjonalizm i scjentyzm,   oddala wiarę w  chrześcijańskiego Boga. Zbuntowany przeciw Bogu człowiek wzrasta na mocy wiary w swe kreacyjne możliwości porównywalne z boskimi. Wzrasta jednak równocześnie w swej pysze,  zastawiającej  na niego  zgubną, degradującą paradoksalnie  jego  człowieczeństwo,  pułapkę.  Odwracając się od Boga, od imago Dei w niego wpisanego,  wpada w kuszące  sidła własnej potęgi; potęgi, która musi odsunąć wszystkie duchowe wsporniki podtrzymujące jego ludzką kondycję, nakierowaną, „uzależnioną” od Boga. Wyrzekając się Boga odrzuca pojęcie grzechu, które ogranicza jego wolność i kreacyjną potęgę. Wyrzeczenie to nie pozostaje jednak bezkarne. Pozbawiając się boskiego wsparcia,  realizując swe sny potędze, chcąc nie chcąc, swą moc zaczyna czerpać od mocy Bogu przeciwstawnej. Bez tego wsparcia nie jest wstanie udźwignąć swej wolności i rozwinąć kreacyjnych pragnień. Bunt i pycha zwalczając  w nim Boga, zaczyna służyć nie tyle dobru  człowieka wyzwolonego spod boskiej wszechwładzy, co jego nienasyconym pragnieniom bycia samowystarczalnym,  niczym nieograniczonym. Paradoks nienasycenia   wymaga nieludzkiego wsparcia, powoduje, że człowiek wyzwalając się z boskiej niewoli popada w niewolę   Księcia doczesnego świata – Szatana. Wypowiadając służbę Bogu, popada w inną, nieuświadamianą do końca  niewolę,  Naukowo odsuwając zabobon grzechu, zaczyna coraz bardziej w nim grzęznąć. 

 Przesłanie z Lourdes przed tą niewolą ostrzega.  Kładąc nacisk na modlitwę wzywa do „wzniesienia ducha ku Bogu”. Nawołuje do nawrócenia, do nakierowania ludzkich dokonań na Ewangelię, a nie na ducha naukowego postępu odcinającego go od wartości transcendentnych.  Objawienie z Groty Massabielskiej dane nieuczonej, prostej, prawie analfabecce – Bernadetcie Soubirou pokazuje moc pokory zwalczającej pychę i jej „potomstwo”, całą plejadę grzechów głównych..  Chciałoby się powiedzieć upokarza  zmityzowaną  uczoność, jej poznawcze ograniczenia w osiąganiu  sensu ludzkiego życia.  Ten sens, według przesłania z Lourdes,  niesie  bowiem  odsunięta przez mit postępu Ewangelia.  Ostrzeganie w Objawieniu przed „pyszną” naukowością i nienasyconymi uzurpacjami człowieka wyzwolonego,  chce zapobiec pogrążaniu się ludzi w coraz groźniejszym „trzęsawisku grzechu”.  To ostrzeżenie wysławia w nawoływaniu do pokuty za grzeszników, tych, którzy uważają się za „uwolnionych od grzechu”. Bo „ grzech to nie tylko obraza Boga, Jego sprawiedliwości, Jego Miłości, ale – jak mówią karmelici  - to dzieło zniszczonej Mądrości”. Modlitwa i pokuta – ten „nakaz” przekazuje Maryja w Lourdes, a więc ta, która jest bez grzechu poczęta: Que soy era Immaculata Concepciou. Fatimski „cud ognia”, uprzedzony zostaje tu przez „cud świecy”: płomień, który przechodzi przez ręce Bernadetty trzymającej świecę w modlitwie różańcowej , nie parzy jej palców;  cud, który przekonuje  do wiary w Boga przedstawiciela „Nauki” ( słynnego doktora Dozous obserwującego to wydarzenie). Nauka bowiem nie mogła i nie może  wytłumaczyć tego faktu.   Trzeba  więc zdać sobie sprawę z  uniwersalności  przesłania z Lourdes. Bo to, co wydarzało  się w grocie w Lourdes, przypieczętowuje ewangeliczny nakaz: „nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie” (Mt 3,2). Nawracajcie się,  a więc czyńcie pokutę i wierzcie w Ewangelię.


Homilie Wielkopostne o. Wojciecha Ciaka OCD (I)

 Wprowadzenie

Pragnę przypomnieć, że czas Wielkiego Postu, to podejmowanie na nowo odpowiednich relacji, zgodnie z Ewangelią, na trzech odcinkach. 

I tak,  przez jałmużnę (odcinek I) budujemy relacje z drugimi i od stopnia tych relacji zależy nasz dalszy los po śmierci, o czym mówiła wczorajsza Ewangelia o sądzie ostatecznym ( Mt 25, 1-46).

Natomiast post (odcinek II), o czym mówią czytania ze środy ( Jon 3, 1-10), pozwala nawiązać relację z sobą samym;  na czym ona polega, to między innymi, pisze wymownie św. Edyta Stein w „Wiedzy Krzyża”.

Zaś dzisiejsza Ewangelia  (Mt 6, 7-15) mówi o modlitwie (odcinek III) i o nawiązywaniu relacji z Bogiem Ojcem, jako dzieci w Synu.

Sprawa płodności

Ale czy chodzi tylko o samą relację z Bogiem Ojcem? Oczywiście, że tak. Ale ta relacja ma zapewnić płodność naszemu życiu.

A w tej relacji czymś istotnym jest modlitwa. Modlitwa bowiem jest tym czasem, kiedy Słowo Boże ma docierać do ziemi naszego serca i powodować jego płodność, ale jeśli do serca nie dotrze, nie przemieni go – nie wyda owocu, nie obrodzi. A Słowo do naszych serc nie dotrze, jeśli nie podejmie się modlitwy. Podjęcie modlitwy nie jest przeto tylko jakąś praktyką pobożności, ale przede wszystkim czymś życiowym, co sprawia, że dana osoba otwiera się w swoim umyśle, swojej woli i swojej pamięci na działanie Osobowego Słowa.

I jeśli to Słowo zostanie przyjęte, to pozornie życie danej osoby od strony zewnętrznej może wydawać się mało aktywne i mało efektywne, ale od strony duchowej może wyglądać zupełnie inaczej.

Przykład św. Teresy od Dzieciątka  Jezus

Przykładem osoby, która dobrze ukazuje na czym polega płodność życia jest Mała Tereska z Lisieux. I, co prawda, jedni w niej widzą tylko ikonę Miłości, inni podkreślają jej zamiłowanie do Pisma św. oraz  pragnienie uczenie się języków, w jakich zostały napisane poszczególne księgi Biblii, to często nie bierze się pod uwagę tego, że to właśnie ona jest przykładem  przyjęcia przez modlitwę Słowa do swojego serca. I to Słowo ją przemieniło, sprawiło, że jej życie stało się tak płodne. Choć po ludzku wydawać się mogło  inaczej.

Zakończenie

Niezależnie od tego, co się dzieje na świecie i pomimo że tyle słów dociera do nas komentujących to, co się dzieje, to ważne jest to, aby jednak do naszego serca docierało Słowo Boże. I aby Ono pozwalało się włączać zgodnie z Zamysłem Pana w to, co dzieje się na świecie. A bez modlitwy  to się nie dokona. Zakryją nas słowa komentarzy, a my sami będziemy tkwić w naszej bezowocności…


Blogi pokutne Anny Grzegorczyk (III)

 

Pokutna Fatima  

Kluczem do   trzeciej tajemnicy fatimskiej  jest potrójne wołanie: „Pokuta, Pokuta, Pokuta!” Jeśli moment dziejowy niesie wielkie zagrożenia, wołanie to aktualizuje się z niezwykłą siłą. Trudno nie dostrzec, że właśnie w takim momencie przyszło nam żyć i że rozważenie kwestii pokuty jest ważne dla każdego z nas, jak i społeczeństw, narodów  i świata w ogóle.

Oryginalny tekst III Tajemnicy Fatimskiej

Trzecia część tajemnicy objawionej 13 lipca 1917 w Cova da Iria-Fatima.

Piszę w duchu posłuszeństwa Tobie, mój Boże, który mi to nakazujesz poprzez Jego Ekscelencję Czcigodnego Biskupa Leirii i Twoją i moją Najświętszą Matkę.

Po dwóch częściach, które już przedstawiłam, zobaczyliśmy po lewej stronie Naszej Pani nieco wyżej Anioła trzymającego w lewej ręce ognisty miecz; iskrząc się wyrzucał języki ognia, które zdawało się, że podpalą świat; ale gasły one w zetknięciu z blaskiem, jaki promieniował z prawej ręki Naszej Pani w jego kierunku; Anioł wskazując prawą ręką ziemię, powiedział mocnym głosem: Pokuta, Pokuta, Pokuta! I zobaczyliśmy w nieogarnionym świetle, którym jest Bóg: 'coś podobnego do tego, jak widzi się osoby w zwierciadle, kiedy przechodzą przed nim’ Biskupa odzianego w Biel 'mieliśmy przeczucie, że to jest Ojciec Święty’. Wielu innych Biskupów, Kapłanów, zakonników i zakonnic wchodzących na stromą górę, na której szczycie znajdował się wielki Krzyż zbity z nieociosanych belek jak gdyby z drzewa korkowego pokrytego korą; Ojciec Święty, zanim tam dotarł, przeszedł przez wielkie miasto w połowie zrujnowane i na poły drżący, chwiejnym krokiem, udręczony bólem i cierpieniem, szedł modląc się za dusze martwych ludzi, których ciała napotykał na swojej drodze; doszedłszy do szczytu góry, klęcząc u stóp wielkiego Krzyża, został zabity przez grupę żołnierzy, którzy kilka razy ugodzili go pociskami z broni palnej i strzałami z łuku i w ten sam sposób zginęli jeden po drugim inni Biskupi, Kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz wiele osób świeckich, mężczyzn i kobiet różnych klas i pozycji. Pod dwoma ramionami Krzyża były dwa Anioły, każdy trzymający w ręce konewkę z kryształu, do których zbierali krew Męczenników i nią skrapiali dusze zbliżające się do Boga” (opoka.org.pl)


Benedykt XVI

„Pozwolę sobie w tym miejscu na osobiste wspomnienie: siostra Łucja powiedziała mi w rozmowie, że coraz wyraźniej uświadamia sobie, iż celem wszystkich objawień było nakłonienie do nieustannego wzrastania w wierze, nadziei i miłości - cala reszta miała prowadzić tylko do tego. Przyjrzyjmy się teraz bliżej poszczególnym obrazom. Anioł z ognistym mieczem stojący po lewej stronie Matki Bożej przypomina podobne obrazy z Apokalipsy. Przedstawia groźbę sądu, wiszącą nad światem. Myśl, że świat może spłonąć w morzu ognia, nie jawi się już bynajmniej jako czysty wytwór fantazji: człowiek sam przez swoje wynalazki zgotował na siebie ognisty miecz. Wizja wskazuje potem na siłę, która przeciwstawia się mocy zniszczenia - jaśniejąca blaskiem postać Matki Bożej i pochodzące w jakiś sposób od tego blasku - wezwanie do pokuty”.

 

Jan Paweł II

„Orędzie Fatimy wzywa do nawrócenia, ostrzega ludzkość, aby nie stawała po stronie smoka, który «ogonem zmiata trzecią część gwiazd niebieskich i rzuca je na ziemię» (por. Ap 12, 4). Ostatecznym celem człowieka jest niebo, jego prawdziwy dom, gdzie Ojciec niebieski oczekuje wszystkich z miłosierną miłością[…]

Powodowana macierzyńską troską, Najświętsza Panna przybyła tutaj, do Fatimy, ażeby zażądać od ludzi, by «nie znieważali więcej Boga, naszego Pana, który dosyć już został znieważony». Przemawia, bo jako Matka boleje, kiedy zagrożony jest los Jej dzieci. Dlatego wzywa pastuszków: «Módlcie się, wiele się módlcie i umartwiajcie się w intencji grzeszników; wiele dusz idzie do piekła, bo nikt nie modli się za nie ani nie umartwia».”

 

Modlitwa, pokuta, umartwienie na czasy zagrożenia, a więc i na czasy  współczesne, na bieżącą chwilę, na każdy dzień przeżywanej  przez nas wojny. Wczytajmy się w III Tajemnicę Fatimską uważnie, odrzućmy   manipulacje interpretacyjne , którym jest poddawana. Oderwijmy się od nich i skupmy  na potrójnym wołaniu pokutnym w niej zawartym. Podążajmy też za jej wykładnią przekazaną przez Benedykta XVI  i Jana Pawła II, a nie sensacyjnymi spekulacjami zaciemniającymi Fatimskie Objawienie.

Blogi pokutne Anny Grzegorczyk (II)

 Maria Magdalena rozpoczyna długi szlak pokutnych kobiet. Wielka pokutnica, pierwszy  Apostoł – wszak to ona pierwsza widziała Jezusa Zmartwychwstałego; wielka grzesznica, która obwieszcza uczniom, że On żyje, tym samym oznajmia Życie. Można powiedzieć, za Joachimem  Badenim, że „Matka Boża dała to Życie światu, a grzesznica obwieściła Je”. Wstrząsające zestawienie dwóch kobiet: Niepokalanej i Jawnogrzesznicy. Obie stoją pod Krzyżem w miłości i pokorze dając nadzieję światu. Niewyobrażalny ból, cierpienie, łzy. Dar łez, kobiecy, emocjonalny i nadprzyrodzony zarazem.

Łzy Maryi i łzy Marii Magdaleny jednoczą się z łzą Jezusa spadającą  z Krzyża na ziemię i otwierają wieczność. Łzy Marii Magdaleny są pokutne,  odważne,  obfite, wręcz przesadne, emocjonalne na sposób kobiecy, ale zbawcze dla niej. Ujawnione w scenie obmycia nimi stóp Jezusa, i pod Krzyżem i w scenie rozpoznania Go po Zmartwychwstaniu. Ona wie przez łzy, że Bóg jej w swej Miłości przebaczył i że w swej drodze pokutnej może podążać za Nim z nadzieją na zbawienie. Ona też niesie nadzieję dla kobiet jawno grzeszących, nawróconych prawdziwie przez pokorę i miłość. Niepokalanie i grzeszność, obok siebie, pod Krzyżem, to wielka Tajemnica, Tajemnica Kobiety nie mieszcząca się w ludzkiej logice, jedynie Boskiej, dopuszczającej nawrócenie i ofiarującej zbawczą miłość. Dlatego ośmielam się zadedykować „błądzącym kobietom” moje pokutne doświadczenie:

„Kto pyta, ten błądzi, Jeśli nie wiesz/nie pytaj dlaczego/ Weź swe pytanie/stań pod drzewem/Wszystkiego Mądrego// Jeśli cierpisz/ nie pytaj dlaczego/Weź swe cierpienie/Stań pod Krzyżem/ obok Matki Jego // Jeśli brak odpowiedzi/ nie pytaj dlaczego/ Weź swój Los/ Stań pod drzewem/Dobrego i Złego//I nie pytaj dlaczego/ Dlaczego?”.


Blogi pokutne Anny Grzegorczyk (I)

 „wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania
Chrystusa Jezusa, mojego Pana”
(Flp 3,8)

Ten werset z listu św. Pawła do Filipian  uświadamia nam wagę pielgrzymowania po życiowym błądzeniu. Nakierowuje w tym względzie  na doświadczenie św. Pawła – wielkiego pokutnika sprzed 2000 lat, ale i na współczesne świadectwa. W ubiegłym, pandemicznym roku, odkryłam dla siebie na nowo, bo w przestrzeni wiary, Tadeusza Różewicza. Różewicz poszukujący Boga! Niewierzący „wierzący” poeta. Zakurzony i zniekształcony polonistycznymi interpretacjami, „zmartwychwstał” dla mnie  w wierszu przesłanym mi  na Wielkanoc przez przyjaciółkę ze Skały:

„bez Jezusa
nasza mała ziemia
jest pozbawiona wagi
ten Człowiek
syn boży
jeśli umarł
zmartwychwstaje
o świcie każdego dnia
w każdym
kto go naśladuje”

              Tadeusz Różewicz (z tomiku Wyjście)

Kwestia wiary i niewiary  tego poety obudzić może w nas przemyślenia na temat własnego błądzenia. Różewicz jako „błądzący pielgrzym” ożywia bowiem pytania, które stają się jakby trampoliną do nowego pokutnego życia:

„ciągle mnie pytają
co pan myśli o Bogu
a ja im odpowiadam
nieważne jest co ja myślę o Bogu
ale co Bóg myśli o mnie”


Wersy te inicjują i jakby  uprzedzają  finał drogi pokutnika. Nawrócony grzesznik w swym pielgrzymowaniu,  ponawia ustawicznie pytania  o Boga, ale jednocześnie męczy go ważniejsze od nich  pytanie: „co Bóg myśli o mnie”. W pielgrzymującym pokutniku, to pytanie codziennie zmartwychwstaje i pozwala mu ono rozpocząć kolejny dzień jego wędrówki.  Pokutnik nie odbiera  już narodzin, życia, śmierci, zmartwychwstania Jezusa jako wielkiego skandalu we wszechświecie, ale cieszy się, że może iść za Nim; że może Go naśladować.